काठमाडौंको माछापोखरी बाट बिहानै ६ बजे हिँडेको बस करिब १ बजेतिर हामीलाई स्याफ्रुबेसीमा ओरालेर धूलो उडाउँदै टिमुरे तिर लाग्यो । लाङटाङ खोला त्रिशूलीमा मिसिने स्याफ्रु बेसी बाट लाङटाङ खोलाको तिरै तिर लाङटाङ पदयात्रा सुरु हुन्छ । हामी पनि झोलाको फित्ता र जुत्ताको तुना कसेर लागियो लाङटाङ तिर । केही बेरको कच्ची मोटरबाटो र त्यसपछिको गोरेटो उकालो ओरालो पछि आयो पहिरो । ठाउँको नाम नै पहिरो, सायद ओरिपरी सबैतिर खसेका पहिरोहरुले गर्दा यो ठाउँको नाम नै पहिरो हुन गयो होला । एकैछिन चियापसले शेर्पा दिदीको गफमा भुलेको, माथि गएर बस्ने होटलको मार्केटिङ गरी हालिन् । उकालो चड्दै गर्दा पनि तलबाट भन्दै थिन्, बाबुहरु त्यसमै बस्नुहोला है, अरु त राम्रो छैन । हस् हस् भन्दै लामो सास् फेर्दै फेरि उकालो लागियो । धेरै जसो उकालो र केही ओरालो पछि पुगियो बाम्बो। निगालो धेरै हुने भएर कुनै विदेशीले यो ठाउँको नाम बाम्बाे भनेको हुनु पर्छ । साँझ परिसकेको र यो भन्दा माथि जाने हिम्मत पनि नभएकोले यो रात यतै बस्ने निधो गरियो । दोस्रो दिन बिहानै डम्फे रोटी र तरकारी खाएर ७ बजेर ७ मिनेट जाँदा बाटो लागियो। आज को यात्रा कठिन र लामो ह...
I am a flower Blooming on a roadside Smiling for the voyagers Never beheld Never touched Never plucked Far from your little world Far from the abundance Not near your bouquet But near the throng Of your secret admirers And fragrances never smelt I am the flower Blooming on the roadside Never destined For your bouquet of love...